Թեման՝ ‘Հոգեւոր’

ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԿԱՄՔԻՆ ԵՐԿՐՊԱԳԵԼԻՍ

Թենիսի Ավստրալիայի բաց առաջնության Նովակ Ջոկովիչ-Ռաֆայել Նադալ եզրափակիչը գերազանցեց բոլոր սպասելիքները եւ դուրս եկավ զուտ մարզական իրադարձության շրջանակներից: Դա ոչ թե թենիսի հանդիպում էր, այլ մի յուրօրինակ պատում` մարդկային կամքի մասին: Ջոկովիչն ու Նադալը կորտում անցկացրին շուրջ վեց ժամ, եւ այդ վեց ժամվա ընթացքում, մինչեւ վերջին րոպեները, չկար հստակություն, թե ում է բաժին հասնելու հաղթանակը: Շուրջ վեց ժամ տեւած հանդիպումն էլ անկայուն էր` մարտ ամսվա նման. երրորդ սեթից հետո թվում էր, թե ահա Ջոկովիչը ջարդել է հակառակորդին եւ հաջորդ պահին կհաղթի առանց դժվարության: Բայց տպավորությունը սխալ էր, Նադալը չհանձնվեց, վերականգնեց դիրքերը եւ ստացավ հոգեբանական առավելություն: Սրանից հետո թվում էր արդեն, թե Ջոկովիչը չի կարողանա հաղթահարել հաղթանակը բաց թողածի հոգեբանական ճնշվածությունը: Դեմքից, կեցվածքից, շարժուձեւից, խաղից երեւում էր, թե հուսահատված է եւ հանձնված, բայց այս տպավորությունն էլ սխալ դուրս եկավ: Հետո հաղթանակի վստահելի շանսը ձեռքից բաց թողեց Նադալը, ու թվում էր` կկոտրվի վերջնականորեն: Բայց այսպես չստացվեց, ու մինչեւ խաղի վերջին վայրկյանը ոչ ոք չէր կարող ասել, թե ինչով է ավարտվելու այդ եզրափակիչը: Ի վերջո, հաղթեց Ջոկովիչը, բայց Նադալը չպարտվեց: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , ,

ՄԻ ԱՆԳԱՄ ՊԱՆԹԵՈՆՈՒՄ

Սեպտեմբեր 15, 2011

111111_8Մեղքս ինչ թաքցնեմ, ազատության մեջ հայտնվելուց հետո չէի եղել Կոմիտասի անվան Պանթեոնում, ու երեկ, երբ Օհան Դուրյանի ծննդյան օրվա առիթով այցելեցի, շոկը ինձ պատեց: Ես գիտեի` Պանթեոնը Հայոց մեծերի աճյուններն ամփոփող սրբատեղի է, երեկ, սակայն, ինձ համար ակնհայտ դարձավ, որ այն վեր է ածվել Անդրանիկ Մարգարյանի անձնական դամբարանի: Խնդիրն այն չէ, որ նախկին վարչապետի գերեզմանատեղը գտնվում է Պանթեոնում: Խնդիրն այն չէ, որ նախկին վարչապետի գերեզմանատեղը գտնվում է Պանթեոնի ամենակենտրոնում: Խնդիրն այն է, որ այդ գերեզմանին տրամադրված է այնպիսի տարածք, այն կառուցապատված է այնպիսի ճոխությամբ եւ մտահղացմամբ, որ դարձել է Պանթեոնի առանցքը, կենտրոնը, կորիզը: Եգիպտական դամբարան լինի ասես. կենտրոնում փարավոնն է, իսկ նրան շրջապատում են «ոչ այնքան կարեւոր անձանց» շիրիմներ, որոնք ֆոն են ծառայում հիմնական, առանցքային, ամենակարեւոր գերեզմանի համար: Նման բան, իհարկե, չկա գրված, նման բան չի ասվում ոչ մի տեղ, բայց այդպես գրված է ճարտարապետության լեզվով, շինարարության լեզվով, զգացողության եւ ռելիեֆի լեզվով:

Ես գիտեմ, այսօրինակ թեմաներ հրապարակային քննարկելը Հայաստանում ընդունված չէ: Այսօրինակ թեմաները ազգիս բոհեմը սիրում է քննարկել սրճարանում թրեւ գալիս, փսփսալով, հեգնելով, ձեռ առնելով: Դա իմ ոճը չի, եւ եթե ասելիք ունեմ, ասում եմ հրապարակային: Եւ ասում եմ, սա խայտառակություն է: Այ ընկերներ, այ բարեկամներ, այ հանրապետական կուսակցականներ. բա դուք չե՞ք մտածել, թե էս ինչ եք անում, բա դուք, օրինակ` Կոմիտասից, Արամ Խաչատրյանից, Ալեքսանդր Թամանյանից, Մարտիրոս Սարյանից, Կարեն Դեմիրճյանից, Հրանտ Մաթեւոսյանից, Ֆրունզիկ Մկրտչյանից, Սիլվա Կապուտիկյանից չե՞ք ամաչել: Դուք Հայաստանից, հայ ժողովրդից, ՀՀ շարքային քաղաքացուց չե՞ք ամաչել: Դուք ձեզ հաշիվ չե՞ք տվել, թե որ երկրում եք ապրում, դուք ձեզ հաշիվ չե՞ք տվել, որ Հայաստանը փոքր երկիր է, բոլորը բոլորին ճանաչում են, բոլորը բոլորի մասին գիտեն ամեն ինչ, բոլորը գիտեն, թե ով ինչ արժե այս երկրում, ունի՞ վաստակ, թե՞ չունի, եթե ունի` որքա՞ն է էդ վաստակը: Դուք այս գերեզմանով, այս անհեթեթ արարքով ամենեւին չեք մեծացրել Անդրանիկ Մարգարյանի արժեքը. դուք նսեմացրել եք Հայոց մեծերին, այն մեծերին, որոնք մեծ են իսկականից եւ ոչ թե գերեզմանի չափի ու տեղի բերումով:

Նիկոլ Փաշինյան

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ԻՄՊՐՈՎԻԶԱՑԻԱ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅԱՆ ԹԵՄԱՅՈՎ

Օգոստոս 18, 2011

Ստորեւ բերվող տեքստը գրել եմ «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկում: Հետո, չգիտեմ ինչու, դրա տպագրությունը աննպատակահարմար համարեցի: Երեկ, սակայն, լսեցի մի իմպրովիզացիա` հեղափոխական մի հայտնի երգի մոտիվներով, որն, ըստ ամենայնի, պատրաստել են Հայ ազգային կոնգրեսի ակտիվիստները` տարիքով երիտասարդ: Հայտնի այդ երաժշտության համար նոր հայերեն տեքստ էր գրված, եւ երգում էին ակնհայտորեն ոչ պրոֆեսիոնալներ. հեղափոխական շատ լավ կատարում էր ստացվել: Այդ երգն ունկնդրելիս հիշեցի բանտում գրած այս տեքստը եւ որոշեցի տպագրել: Հանձնում եմ ընթերցողի դատին:

Ն. Փ.-ն «Ազատության» հեղինակ

Լատինամերիկյան գրականության հսկա Խորխե Լուիս Բորխեսը մի պատմվածք ունի, որ կոչվում է «Պիեռ Մենարը դոն Կիխոտի հեղինակ»: Պիեռ Մենարը, սովորական մի մարդ, այնաստիճան դյութված է լինում Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» ստեղծագործությամբ, որ դրա ընթերցումները որեւէ կերպ չեն հագեցնում նրան, չեն մարում այդ գլուխգործոցի նկատմամբ նրա ունեցած կիրքը: Եւ ահա երկարատեւ տառապանքից հետը Պիեռ Մենարը որոշում է դառնալ «Դոն Կիխոտի» հեղինակ: Ինչպե՞ս: Նա ուղղակի վերցնում եւ արտագրում է Սերվանտեսի վեպը: Սերվանտեսի գրածի մեջ նա ոչ մի բառ եւ ոչ մի տառ չի փոխում, բայց վեպի ամեն բառ, ամեն տառ գրում է յուրովի` պիեռմենարավարի: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , , ,

ՀԵՏՈՒՅՔ ԵՎ ՀՈԳԻ

Օգոստոս 16, 2011

Մտածում եմ, թե ինչ արձագանք է գտնելու մեր թերթի այսօրվա համարի 3-րդ էջում տպագրված հարցազրույցը: Գիտեմ, որ արձագանքը լինելու է բուռն, գիտեմ, որ անարգանքի տարափ է հորդելու Սերոբ Տեր-Պողոսյանի կողմից սեռական շահագործման ենթարկված անչափահաս տղայի մոր հասցեին, որը ոչ միայն չի մեղադրում մանկապիղծին, դեռ մի բան էլ փառաբանում է նրան եւ սեփական անչափահաս որդուն մեղադրում` ինքն էլ չգիտի` ինչի մեջ (տես էջ 3 ): Չեմ ուզում, որ ընթերցողի արձագանքը լինի էմոցիոնալ, որովհետեւ այստեղ սթափ մտածելու բան կա: Սա առանձին վերցրած մարդու արձագանք չէ առանձին վերցրած իրադարձությանը, այլ ախտորոշում այն հիվանդությանը, որով տառապում է մեր հանրությունը:

Չեմ վախենալու հարցը քաղաքականացնելու մեղադրանքներից եւ ասելու եմ այն, ինչ մտածում եմ, եւ մեր մեջ ասած` այս ընթացքում ասել եմ մի քանի անգամ: Մատնանշածս հարցազրույցում ընդամենը արտացոլված է օլիգարխիայի եւ ՀՀ քաղաքացու հարաբերությունների համակարգը: Մի քանի անգամ կարծիք եմ հայտնել, որ օլիգարխիան մի նպատակ ունի. այնքան ունեզրկել եւ նվաստացնել ՀՀ քաղաքացուն, որ ով նրան հինգ հազար դրամ ցույց տա, աստված թվա, փրկիչ ու բարերար: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , , ,

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ

Աշխարհակալության երազանքը անթեղված է յուրաքանչյուր հայի գիտակցության մեջ: «Ամեն հայ երրորդ բաժակից հետո դաշնակ է» արտահայտությունը դիպուկ է բնորոշում մեր ազգային հոգեվիճակը: Աշխարհակալության, ծովից ծով Հայաստանի երազանքը ժամանակ առ ժամանակ ալեկոծում է մեր ազգի ցանկացած ներկայացուցչի հոգին, նույնիսկ նրանց, ում ընդունված է անվանել կոսմոպոլիտ, նույնիսկ` ապազգային:

«Երրորդ բաժակի» էֆեկտը, սակայն, մշտական չէ. որոշ ժամանակ անց վրա է հասնում սթափեցումը, եւ յուրաքանչյուր հայ հայտնվում է ազգային հոգեվիճակի մի ուրիշ մակարդակում` դառնությամբ գիտակցելով, որ մենք փոքր, սահմանափակ ուժի եւ հնարավորությունների տեր ազգ ենք, եւ միակ բանը, որ կարող ենք անել մեծ ազգերի արանքում, նույնիսկ` ձեռքի տակ յոլա գնալն է:

Որ փոքր ազգ ենք (Խորենացին ասում էր` փոքր ածու) հասկանալի է եւ փաստ: Բայց արդյո՞ք աշխարհակալության մեր երազանքը իրականություն դառնալու որեւէ հնարավորություն ունի, եթե այո` ի՞նչ է պետք անել դրա համար:

Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ԻՄԱՆԱԼ ԶԲԱՆՍ ՀԱՆՃԱՐՈՅ

Ո՞րն է հայ ժողովրդի պատմության կարեւորագույն իրադարձությունը: Այս հարցի իմ պատասխանը միանշանակ է` գրերի գյուտը Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից, 405 թվականին: Իմ ընկալմամբ, որեւէ այլ իրադարձություն չի կարող մրցակցել գրերի գյուտի հետ` մեր ժողովրդի կյանքում ունեցած նշանակությամբ: Թերեւս` միայն քրիստոնեության ընդունումը, որովհետեւ գրերի գյուտը ի վերջո քրիստոնեության ընդունման արդյունք է, որ բխել է հայերեն Աստվածաշունչ ունենալու անհրաժեշտությունից:
Մեսրոպ Մաշտոցի հանճարը ուղղակի շշմեցնում է իր ընդգրկումով, ոչ միայն Հայոց տառերը ստեղծած լինելու պատճառով, այլեւ այն ընտրությամբ, որ նա կատարեց հայերեն առաջին նախադասությունը գրելիս. «Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ»:
Սա Աստվածաշնչի առակների գրքի 2-րդ համարն է: Եւ թվում է` աստվածային շնորհով սբ. Մեսրոպը իր ժողովրդի առջեւ հարատեւելու, հզորանալու, տիրելու, վեհանալու բանաձեւ է դնում: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ՀԱԶԱՐԱՄՅԱ ՀԱՅԵԼՈՒ ԱՌԱՋ

Հոկտեմբեր 8, 2010

Ստեփանոս Մալխասյանցը, որ Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» դասական աշխարհաբար թարգմանության հեղինակն է, 1940թ. հրատարակության ծանոթագրությունների մեջ ընթերցողին հորդորում է «Ողբի» եզրափակիչ մասը բառացի չընդունել եւ չմտածել, թե «հայ ժողովրդի բոլոր դասակարգը ապականված են եղել ամեն տեսակ մոլորություններով, եւ Հայոց աշխարհը լցված է եղել ամենակերպ տարերային աղետներով եւ հասարակական չարիքներով»: Ըստ Մալխասյանցի, «Ողբի» հատկապես վերջաբանը արտահայտությունն է Խորենացու վշտահար հոգու եւ հոռետես տրամադրության: «Նկարագրված բացասական երեւույթները ոչ այնքան իրականության պատկերն են, որքան անկեղծ հայրենասեր հեղինակի վշտահար հոգու»,- գրում է Մալխասյանցը` «Ողբի» շեշտադրումները կապելով այն իրողության հետ, որ Խորենացին «այդպես սուր կերպով զգացել է հայ ժողովրդի անիշխանությունը եւ անկախությունից զրկվելը, մեծ, անփոխարինելի ուսուցիչների կորուստը եւ իր կրած անձնական զրկանքները»: Մալխասյանցի հեղինակությունը, ինչ խոսք, անառարկելի է, բայց նրա բացատրությունը լի է տրամաբանական հակասություններով: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ԽՈՐԵՆԱՑԻՆ ԵՎ ՄԵՆՔ

Հոկտեմբեր 7, 2010

Մովսես ԽորենացիՀՄ նախագահ Լեւոն Անանյանի` «ՀԺ»-ի երեկվա համարում տպագրված խոսքը ընտրություն չթողեց իմ այսօրվա գրելիքի հարցում: Այս պահին վայր եմ դնում գրիչս եւ առաջարկում էլի մեկ անգամ միասին ընթերցել Մովսես Խորենացու «Ողբը», որով եզրափակվում է Քերթողահոր «Հայոց պատմությունը»:
ՆԻԿՈԼ ՓԱՇԻՆՅԱՆ

ՈՂԲ` ՀԱՅՈՑ ԹԱԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ԱՐՇԱԿՈՒՆՅԱՑ ՑԵՂԻՑ ԴԱԴԱՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
ԵՎ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ` ՍՈՒՐԲ
ՐԻԳՈՐԻ ՏՈՀՄԻՑ

Ողբում եմ քեզ, հայոց աշխարհ, ողբում եմ քեզ, բոլոր հյուսիսային ազգերի մեջ վեհագույնդ, որովհետեւ վերացան թագավորդ ու քահանադ, խորհրդականդ եւ ուսուցանողդ. վրդովվեց խաղաղությունը, արմատացավ անկարգությունը, խախտվեց ուղղափառությունը, հիմնավորվեց տգիտությամբ չարափառությունը:
Խղճում եմ քեզ, Հայաստանյայց եկեղեցիդ բեմիդ բարեզարդությունից անշքացած, քաջ հովվից եւ հովվակցից զրկված: Այլեւս չեմ տեսնում քո բանավոր հոտը դալար տեղում եւ հանգիստ ջրերի մոտ սնվելիս եւ ոչ էլ փարախի մեջ ժողովված` գայլերից զգուշանալու համար, այլ ցիրուցան եղած անապատներում եւ գահավեժ տեղերում: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , ,

ՀԱՎԱՏԱԼ ԵՎ ՊԱՅՔԱՐԵԼ

Սեպտեմբեր 24, 2010

Նիկոլ Փաշինյան«Հայկական Ժամանակ» օրաթերթը երեկ դարձավ 12 տարեկան: Այս 12 տարիների ընթացքում մեր թերթի մոտավորապես 12 միլիոն օրինակ է վաճառվել, այսինքն` Հայաստանի բնակչությունը չորս անգամ գերազանցող մի թիվ: Ոչ պաշտոնական հաշվարկներով սա աննախադեպ թիվ է մեր երկրի նորանկախ պատմության մեջ: Հիմա, սակայն, երբ հետադարձ հայացք եմ ձգում մեր թերթի պատմությանը, հասկանում եմ, որ գոյության 12 տարիների ընթացքում այն մշտապես գործել է արտակարգ պայմաններում: Նաեւ հիմնադրվել է արտակարգ պայմաններում: Հիմնադրման պահին ունեցել ենք երկու օգտագործած համակարգիչ, մեկ օգտագործած տպիչ` բոլորը տեխնիկապես ոչ բարվոք վիճակում, եւ մի քանի օրվա տպագրության փող: Թե ինչ էր լինելու այդ մի քանի օրվանից հետո, հնարավոր չէր հաշվարկել: Հնարավոր էր միայն հավատալ ու պայքարել: Մենք հավատացինք ու պայքարեցինք: Ու նվիրվեցինք: Ինչի՞ն: Մեր ասելիքը ունենալու եւ այդ ասելիքը բարձրաձայնելու մե՛ր իրավունքին: Ընդամենը. ոչ ավելի, եւ ոչ պակաս: Ընդամենը մեր սիրած աշխատանքը մեր պատկերացումներին համապատասխան անելու իրավունքին: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ԱՆԿԱԽՈՒԹՅԱՆ ՊԱՐԸ

Սեպտեմբեր 22, 2010

1991 թվականի սեպտեմբերի 21-ի երեկոյան Հանրապետության հրապարակում էի: Հանրաքվեին չէի մասնակցել. անչափահաս էի դեռ` 16 տարեկան: Քվեարկության արդյունքները կանխորոշված էին, եւ հրապարակում բազմություն կար: Համերգ էր. բեմի վրա պարային համույթ էր ելույթ ունենում, երեւի` Պարի պետական անսամբլը: Ինչ-որ մի պահի նկատեցի, որ բազմությունը բեմին չի նայում, այլ լրիվ հակառակ ուղղությամբ: Երաժշտություն էր հնչում, հայկական խրոխտ պարեղանակ, բեմի վրա ելույթ էր ունենում վաստակավոր կոլեկտիվ: Բազմությունը, սակայն, մեջքով դեպի բեմը ծափ էր զարկում ինքնամոռաց: Չէի հասկանում` ինչ է կատարվում, եւ ում են ծափ տալիս մարդիկ: Շարժվեցի նրանց հայացքների ուղղությամբ. հրապարակի կենտրոնում հարթակ էր բացված, եւ մի մարդ պարում էր մեջլիս դուրս եկած: Պարում էր` բեմից հնչող երաժշտության ներքո, մարդիկ ծափ էին տալիս նրան զուգահեռ: 50-ն անց տղամարդ էր` ճաղատ, բարակ սպիտակ բեղերով, հաստաբազուկ ու հայկական փորով: Ու պարում էր: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , ,

ԲԱՆՏԱՅԻՆ ՕՐԱԳԻՐ. ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐԻ ՀԵՐՈՍԸ

Սեպտեմբեր 15, 2010

Ավագ դուստրս` Մարիամը, տեսակցություններից մեկի ժամանակ ինձ հարց ուղղեց. թե բա` ինչո՞ւ են Հայաստանում մարդիկ այդքան սիրում սեւ զգեստներ հագնել: Խոսքը սգավորների մասին չէ, այլ ընդհանրապես` առօրյա կյանքում: Որտեղից է բխում սեւամետ այս ավանդույթը, այս մոդան: Այդ տեսակցության ժամանակ «Երեւան-Կենտրոն» ՔԿՀ-ում էի եւ ի պատասխան դստերս հարցի` կարկամեցի: Նույնիսկ չկարողացա առաջ քաշել շատ թե քիչ տրամաբանական որեւէ վարկած: «Կոշ» ՔԿՀ-ում, ահա, ինձ թվաց, թե գտել եմ դստերս հարցի պատասխանը:
Երբ մարդը մեկուսարանում է եւ դեռեւս գտնվում է դատապարտյալի կարգավիճակում, կարող է կրել ցանկացած հագուստ` իր նախընտրությամբ: Նուբարաշենի մեկուսարանից Կոշի գաղութ տեղափոխվելուս օրը սպիտակ շապիկով էի, սպիտակ գծերով սպորտային շալվարով: «Կոշ» ՔԿՀ ներկայացուցիչները, սակայն, մեզ ընդունելուն պես առաջարկեցին հանձնել այդօրինակ հագուստը եւ հատկացրին դատապարտյալի միասնական նմուշի սեւ հագուստ: Դատապարտյալին թույլատրելի է միայն սեւ հագուստ հագնել, եւ առաջին հայացքից ոչ այնքան ցայտուն այդ փաստը առանձնահատուկ կերպով ընդգծվում է առավոտյան եւ երեկոյան հաշվառումների ժամանակ, երբ սեւ հագած մարդկային զանգվածը դուրս է գալիս հանրակացարաններից եւ մեկտեղվում շարահրապարակի` պլացի վրա: Հաշվառում անունն իսկ հուշում է արդեն, որ միջոցառման նպատակը դատապարտյալներին հաշվառելն է` պարզելու համար` տե՞ղն է նրանց թիվը, թե՞ ոչ: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,

ԲԱՆՏԱՅԻՆ ՕՐԱԳԻՐ. WELCOME TO KOSH!

Սեպտեմբեր 14, 2010

ՔԿՀՔննչական մեկուսարանից ուղղիչ հիմնարկ տեղափոխված, այսինքն` կալանավորից դատապարտյալ դարձած ցանկացած մարդու մի պահ թվում է, թե ազատության մեջ է հայտնվել: Այսպիսի զգացողություն ես էլ ունեցա` Նուբարաշենի մեկուսարանից Կոշի գաղութում հայտնվելով: Շուրջ յոթ ամիս անց եմ կացրել «Երեւան-Կենտրոն» քրեակատարողական հիմնարկի` 7.5 քառակուսի մետրանոց խցում, «Նուբարաշենի» խուցը, որտեղ բնակվում էինք 3 հոգով, 24 քառակուսի մետր էր:
Կոշի գաղութում դատապարտյալների բնակելի գոտին շուրջ երեք հեկտար տարածք ունի, այդ երեք հեկտարի վրա` 11 շինություն: Դատապարտյալների հիմնական մասը բնակվում է երեք հանրակացարանային շենքերում, որոնցից յուրաքանչյուրը եռահարկ է եւ իր անունն ունի «Կոշ» ՔԿՀ բառապաշարում: Շենքերից մեկն անվանում են «քարի բարաք»` ըստ ամենայնի այն պատճառով, որ ժամանակին այստեղ բնակվել են գաղութին կից քարհանքում աշխատող դատապարտյալները: Ներկայումս քարհանքը, իհարկե, չի գործում` համենայնդեպս «Կոշ» ՔԿՀ կազմում:
Հաջորդը «սանչաստի բարաքն» է, որն այսպես կոչվում է, որովհետեւ գտնվում է միհարկանի բուժմասի կողքին: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , ,

ԻՍԿ Ո՞Վ Է ՑԱՎԻ ՏԵՐԸ

Հայոց բանակՀայոց բանակում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները ողբերգական սարսուռ են առաջացնում մեզնից յուրաքանչյուրի մեջ, որովհետեւ ամեն տուն, ընտանիք զինվոր ունի բանակում, կամ ունենալու է շուտով: Կասկած չունեմ` Չայլուի, Մարտունու, Չինարիի իրադարձությունները դեռ կքննարկվեն մամուլում, եւ տեղի ունեցածը բազմաթիվ վերլուծությունների առիթ կտա: Մեզնից շատերը վարկած առաջ կքաշեն տեղի ունեցածի խորքային պատճառների մասին: Ինքս սակայն ընթերցողի ուշադրությունն եմ ուզում հրավիրել մի փաստի կամ ավելի ճիշտ` երեւույթի վրա, որն առավել թանձրացնում է տեղի ունեցած մարդկային ողբերգությունը:

Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , , ,

ՆԻԿՈԼԻ ՊԱՏԱՍԽԱՆԸ ՏՐԴԱՏԻ ՀԱՐՑԻՆ

Հուլիս 23, 2010

Նիկոլ Փաշինյան. «Պայքար, պայքար մինչեւ վերջ»Տրդատի հարցը - Նիկոլ, չե՞ք կարծում, որ Հայաստանում իրական իշխանափոխություն կարող է տեղի ունենալ միայն այն ժամանակ, երբ ժողովուրդը, որի մի մասն ենք կազմում նաեւ ես եւ Դուք, հոգեպես պատրաստ կլինի դրան: Այսինքն, իր համար իշխանափոխությունը, հեղափոխությունը կծառայեն իր երազի երկիր Հայաստանի ստեղծմանը: Արդյո՞ք մեր ժողովուրդը ցանկանում է, որ իսկապես այն վայրենի բարոյահոգեբանական մթնոլորտը, որ տիրում է մեզանում, վերանա: Այո, մեզանում, ոչ միայն իշխանությունների ներսում: Միայն իշխանությունը փոխելով չէ, որ երկիրը առաջ կընթանա, դրա համար պետք է որ իր հիմնական ռեսուրսը` ժողովուրդը, ցանկանա հարատեւ հոգեւոր բարիքներ: Ժողովուրդը պետք է իշխանությանը ստիպի փոխվել: Չէ՞ որ նույն ընտրակեղծարարները մեր ժողովրդի մի մասն են, ասել է թե` մեզանից մեկը, չէ՞ որ օլիգարխը եւ նախարարը մեզանից մեկն են:

Նիկոլի պատասխանը - Սիրելի Տրդատ. Կարդալ շարունակությունը …

ՀԱՐՑ-ՊԱՏԱՍԽԱՆ, ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , , , ,

ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐ` ԱՌԱՆՑ ՀԱՐՑԵՐԻ

pakughiՀայաստանի դրության բազմակողմանի վերլուծությունը հանգեցնում է պարզագույն մի եզրակացության. փակուղի: Ընթացիկ ժամանակաշրջանն էլ կարեւոր է նրանով, որ մի տեսակ ընդգծում է փակուղային վիճակը: Ընդ որում, սա չի վերաբերում զգայական կամ հոգեբանական ոլորտին. փակուղու առաջ են հայտնվել հայաստանյան օրակարգի բոլոր հարցերը: Հայ-թուրքական հարաբերությունները հստակ եւ երկաթյա փակուղու առաջ են, եւ եթե անգամ սեպտեմբերին սահմանը ժամանակավորապես բացվի, դա ընդամենը կնշանակի, որ մի քանի հոգի անցան փակուղու տակով եւ հետ դարձան:

Փակուղային զգացողություն է առաջացնում նաեւ ԼՂ հարցի կարգավորման բանակցային գործընթացը, եւ ակնհայտ է, որ եթե մինչեւ տարեվերջ կոնկրետ լուծումներ չգտնվեն` փակուղին այստեղ էլ շատ շոշափելի է դառնալու: Փակուղային է նաեւ Հայաստանի տնտեսական զարգացման վիճակը: Պարզից էլ պարզ է, որ կառավարությունը չգիտի` ինչ անել տնտեսության հետ: Առայժմ տնտեսության մեջ գործում է պարզագույն մի սխեմա` վարկեր վերցնել, բաժանել օլիգարխներին, որ սրանք իրավիճակը տեղերում պահեն վերահսկողության տակ, մինչեւ կվերականգնվեն տրանսֆերային երբեմնի հոսքերը: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , , ,