Ստեփանոս Մալխասյանցը, որ Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» դասական աշխարհաբար թարգմանության հեղինակն է, 1940թ. հրատարակության ծանոթագրությունների մեջ ընթերցողին հորդորում է «Ողբի» եզրափակիչ մասը բառացի չընդունել եւ չմտածել, թե «հայ ժողովրդի բոլոր դասակարգը ապականված են եղել ամեն տեսակ մոլորություններով, եւ Հայոց աշխարհը լցված է եղել ամենակերպ տարերային աղետներով եւ հասարակական չարիքներով»: Ըստ Մալխասյանցի, «Ողբի» հատկապես վերջաբանը արտահայտությունն է Խորենացու վշտահար հոգու եւ հոռետես տրամադրության: «Նկարագրված բացասական երեւույթները ոչ այնքան իրականության պատկերն են, որքան անկեղծ հայրենասեր հեղինակի վշտահար հոգու»,- գրում է Մալխասյանցը` «Ողբի» շեշտադրումները կապելով այն իրողության հետ, որ Խորենացին «այդպես սուր կերպով զգացել է հայ ժողովրդի անիշխանությունը եւ անկախությունից զրկվելը, մեծ, անփոխարինելի ուսուցիչների կորուստը եւ իր կրած անձնական զրկանքները»: Մալխասյանցի հեղինակությունը, ինչ խոսք, անառարկելի է, բայց նրա բացատրությունը լի է տրամաբանական հակասություններով: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ կրթություն, Հայաստանցու մասին, Հոգեւոր, մշակույթ

Ինքս չեմ հասկանում, թե ինչ իմաստ ունի դպրոցականներին միասնական նմուշի հագուստ պարտադրելու գաղափարը, բայց եւ չեմ բացառում, որ ինչ-որ մեկն այս հարցում մի այնպիսի փաստարկ ունի, որը համոզիչ կլինի եւ հիմնավորված: Իսկ ընթացիկ շրջանում հնչող փաստարկները ոչ միայն համոզիչ չեն, այլեւ մերկապարանոց են ու անհասկանալի: Միասնական նմուշի դպրոցական հագուստի ջատագով տնօրենները պնդում են, թե այդպիսով փորձում են մեղմել սոցիալական անհավասարության դրսեւորումները դպրոցում: Այսինքն` եթե բոլոր աշակերտները նույն հագուստից հագնեն, չի երեւա` նրանցից ով է հարուստի երեխա, ով` աղքատի: Բայց եկեք մի պահ մտածենք. հիմա, երբ միասնական նմուշի հագուստ չկա, ինչպե՞ս է աշակերտի հագած շորը մատնում նրա սոցիալական վիճակը: Կարդալ շարունակությունը …

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ Խմբագրական, կոռուպցիա, կրթություն