> ՀԱՐՑ-ՊԱՏԱՍԽԱՆ, ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ > ՆԻԿՈԼԻ ՊԱՏԱՍԽԱՆԸ ՀԱՅԿԻ ՆԱՄԱԿԻՆ

ՆԻԿՈԼԻ ՊԱՏԱՍԽԱՆԸ ՀԱՅԿԻ ՆԱՄԱԿԻՆ

Նամակ Հայկից (կարդալ անգլերեն տարբերակը Tzitzernak2 բլոգում)

Շուրջպար Ազատության հրապարակումԹերևս կդիմեմ Պարոն Փաշինյան անունով: Արդեն երրոդ հարցս ասեմ թե նամակս եմ գրում: Առաջին երկուսին այդպես էլ պատասխան չստացա: Բայց հուսով եմ` այս մեկն առանց պատասխան չի մնա: ԵԽԽՎ-ն թերևս արեց այն, ինչին սպասում էին շատերը: Ես օրինակ հոգու խորքում շա~տ էի ուզում, որ այս իշխանությունների՞ն ասեմ, թե՞ պետությանը` չգիտեմ, զրկեին ձայնի իրավունքից, նույնիսկ ավելին` սահմանափակումներ կիրառեին, բայց ուրբաթը շաբաթից շուտ եկավ: Ամեն ինչ եղավ այնպես, ինչպես պիտի լիներ: Փետրվարի 29-ին, երեկոյան, կինս ինձ ասում էր` «Հայկ, ի՞նչ ես գտել Ազատության հրապարակում, որ չկա մեր տանը»: Ասեցի` «վաղը բոլորովս` ես, դու, տղաներս ու դեռ չծնված աղջիկս կգնանք, ու կտեսնես, թե ինչ եմ գտել այնտեղ»: Էս անգամ շաբաթն ավելի շուտ եկավ: Գիտե՞ս, հոգու խորքում ես չէի հավատում այն տասը օրերին, որ այդ ամենը կատարվում է մեզ հետ, Երևանում, թե՞ վախենում էի, որ այդ ամենը շատ շուտ կվերջանա, նկատի ունեմ Ազատությունն ու Լիարժեքության զգացումը: Գիտե՞ս, ես ինձ ՄԱՐԴ էի զգում միայն Ազատության հրապարակում, երևի տանն ինձ այդպես չէի զգում: Բայց ամեն ինչ կարծես թե մեկ վարկյանում մի հոգու ցանկությամբ վերջացավ, ջնջվեց ու աներևութացավ: Գիտե՞ս` մարտի 1-ին Մյասնիկյանի արձանի մոտ իրար հանդիպել ենք, նույնիսկ մի քանի բառ փոխանակել, չես հիշի, այն ժամանակ ինձ, ինչպե՞ս են ասում, հա, սադրիչի տեղ դրեցիր: Ասում էի, որ էդ անասուններն ավտոմատներով կանգնած դարանակալած մեզ են սպասում: Այդ օրը լացում էի այնպես ինչպես երբեք: Չգիտեմ ինչու, հիմա կարծում եմ, որ լացում էի Հայաստանի վրա, այն, որ նա մեռնում էր: Հիմա արդեն ԵԽԽՎ ստրկամիտ որոշումից հետո համոզվեցի, որ իմ երազած ՀԱՅԱՍՏԱՆՆ արդեն չկա, մեռավ: Չգիտեմ, ստացվեց մի տեսակ անիմաստ նախադասությունների հավաք, բայց ազնվորեն ասած այլևս ցանկություն չունեմ ապրելու այս երկրում, որի իշխանություններին այլևս թույլատրվելու է անել ամեն ինչ, երկրում, որտեղ էդուարդշարմազանովներ կոչվածները կհայտարարեն, որ ԵԽԽՎ-ի որոշումը Հայաստանի ժողովրդավարության հաղթանակն էր: Ժողովրդավարության մասին խոսողներ, որոնք իշխանության գալիս են զենքով: Նիկոլ, ՍՐԱՆՔ ԵՐԲԵՔ ԻՐԵՆՑ ԿԱՄՔՈՎ ՉԵՆ ԳՆԱ: Համոզիր ինձ, որ ես սխալ եմ: Հուսով եմ այս անգամ անպատասխան չեմ մնա: Համենայն դեպս ասեմ, որ ես դեռ հավատում եմ, որ ՀԱՂԹԵԼՈՒ ԵՆՔ:

Նիկոլի պատասխանը - Սիրելի Հայկ, սիրելի եղբայր` չհամարձակվեք վհատվել: Կներեք, բայց էլի եմ ասում` չհամարձակվեք վհատվել, չհամարձակվեք հանձնվել: Ես չեմ ընդունում Ազատության հրապարակի տասն օրվա նոստալգիան, որովհետեւ անկախ նրանից, թե որքան պայծառ էին այդ օրերը, դրանք արդեն անցյալ են, եւ մենք պետք է ոչ թե անցյալի ռոմանտիկ հուշերով լցնենք ինքներս մեզ, այլ պայքարի կամքով: Մենք ունենք նպատակ` Ազատ եւ Երջանիկ Հայաստանի տեսքով, եւ պետք է այդ նպատակն իրագործելու տղամարդկություն ունենանք, եւ համոզված եմ, որ ունենք: Սիրելի Հայկ` Նելսոն Մանդելան ցմահ ազատազրկման վճիռը վրան 28 տարի բանտում է մնացել, եւ այդ պահի իր անելիքը եղել է նստելը, ինքը նստել է, առանց հաղթանակի որեւէ հույս ունենալու: Եւ հաղթել է միայն մի բանի շնորհիվ` չի հանձնվել, չի վհատվել: Իհարկե, այս իշխանություններն իրենց կամքով չեն զիջի իշխանությունը. կգնան միայն մեր կամքով, իսկ որպեսզի դա տեղի ունենա, մենք պետք է կամք ունենանք: Իմիջիայլոց, այս էջ-կայքը բացվել է հունվարի առաջին օրերին, եւ այս ընթացքում շուրջ հարյուր հարց եմ ստացել, եւ այդ հարցերի հեղինակներից ոչ մեկը չի հարցրել ԵԽԽՎ-ում սպասվող քննարկումների մասին: Միայն մի հարցի մեջ, կարծեմ, հպանցիկ մի անդրադարձ կար: Եւ սա ինձ շատ ուրախացրեց, որովհետեւ սա նշանակում է, որ մարդիկ անելիքը տեսնում են իրենց մեջ: Ինձ այնուամենայնիվ շատ դուր եկավ, որ չնայած վհատված լինելուն` ձեր հարցը ավարտել եք մեր հաղթանակի նկատմամբ տածած հավատով: Հավատ եւ կամք, սա է մեր խնդիրը, եւ մեզնից յուրաքանչյուրը ինքն իր մեջ պետք է դաստիարակի այդ հավատն ու կամքը: Այո, նախկին Հայաստանը այլեւս չկա, ճիշտ եք: Մարտի 1-ին հաջորդած շրջանում նոր Հայաստան է ձեւավորվում, եւ հիմա, այս պահին, ամեն պահի ես, դուք, նա կանխորոշում ենք, թե ինչպիսի Հայաստան է ձեւավորվում: Մեր ներսում ենք որոշում: Ես հասկանում եմ ձեր Մեր երեխաներն ապրելու են Ազատ եւ Երջանիկ Հայաստանումբոլոր զգացումները, բայց ասում եմ, որ դուք պարտք ունեք ձեր երեխաների առաջ, պարտավոր եք երեխաներին ժառանգել այնպիսի Հայաստան, որտեղ իրենք իրենց կզգան ազատ եւ լիարժեք: Այս պարտքի կատարումը վեր է ցանկացած զգացումից, վհատությունից կամ ոգեւորությունից: Սա աշխատանք է, սա առաքելություն է, սա պարտավորություն է, որ մեր` իմ ու ձեր ուսերին է, եւ մենք պետք է անմռունչ կրենք այս բեռը, անմռունչ նվիրվենք այս առաքելությանը: Էլի եմ ասում, խնդիրը ոչ թե այն է, թե ինչ է կատարվում այսօր ներքաղաքական կյանքում, այլ այն, թե ինչ է կատարվում մեզնից յուրաքանչյուրի ներսում: Քաղաքական պայքարում հաղթելու համար, մենք պետք է նախ հաղթենք մեր ներսում մղվող պայքարում: Մենք պետք է մեր ներսում աճեցնենք, խնամենք մեր կամքը, մեր հաստատակամությունը, եւ այն մաքրենք մելամաղձությունից, վհատությունից, անվստահությունից, այնպես, ինչպես ցանքերն են մաքրում մոլախոտից: Կներեք, որ մարտի 1-ին ձեզ սադրիչի տեղ եմ դրել: Նաեւ ասեմ, որ ձեր նախկին հարցերին պատասխանել եմ, ուղղակի հարցերի բազմաթիվ լինելու պատճառով չի ստացվում բոլորին պատասխանել դրանց հեղինակների ակնկալած ժամկետներում: Լավ եղեք:

  • Print this article!
  • E-mail this story to a friend!
  • Facebook
  • TwitThis
  • Google
  • MySpace
  • Technorati
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Tumblr

ՀԱՐՑ-ՊԱՏԱՍԽԱՆ, ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ , ,


  1. Anonymous
    Փետրվար 1st, 2009 at 19:48 | #1

    Sireli hayer, yerbeq ch@husahatveq menq aranc kaskaci anpayman haxtelu enq.

  2. Vahan
    Փետրվար 2nd, 2009 at 14:08 | #2

    cavum em iharke, baic qani der menq mer mtqer@ artahaitum enq ANONYMOUS dimaki tak, haxtanaki masin xoseln avelord e. erazel, mi guce..

  3. Արթուր
    Փետրվար 2nd, 2009 at 21:54 | #3

    VAHAN qez inch piti tar asenq Anonymous-i poxaren liner Valod, karevor@ mardu asacna.
    Ba ho mard@ ira heraxosi hamar@ u hascen chigrelu nor karciq asi, gites vor aystex el kontrol@ chi bacakayum.
    Haxtanakin chkaskaces menq enq haxtelu menq ` payqaroxners
    PAYQAR PAYQAR MINCHEV VERJ!!!

  4. Ирина
    Փետրվար 5th, 2009 at 00:02 | #4

    “Փետրվարի 29-ին, երեկոյան, կինս ինձ ասում էր` «Հայկ, ի՞նչ ես գտել Ազատության հրապարակում, որ չկա մեր տանը»:”

    У нас была точно такая история с родственником. Нда. Очень, больно вспоминать.
    Но тот этап в прошлом, со всей эйфорией, радостью и болью, это естественный процесс, и только безумно жаль людей, оставшихся там навсегда. Но все это было не зря.
    Нас хотели сломать, а мы закалились. Встали и пошли. Механизм заведен, начавшийся процесс естесвеннен и необратим, он только больше зреет, умнеет, фильтруется. Все еще впереди. О каких разочарованиях может идти речь?? Столько еще сделать надо. И хочется, ведь, чтоб поскорее!
    Когда? Думаю, это обязательно “случится” тогда, когда мы(!) будем готовы окончательно. Как говорится, осторожно! Они (мечты) сбываются.
    Так что, дорогой, не упускайте СВОЙ шанс! К черту сопли и вливайтесь! С новыми силами, с повзрослевшей и мудрой надеждой.

    PAYQAR PAYQAR MINCHEV VERJ!!! :)

  5. mazd
    Փետրվար 5th, 2009 at 22:06 | #5

    “Думаю, это обязательно “случится” тогда, когда мы (!) будем готовы окончательно.”

    Իրինա, ԻՄԱՍՏՈՒՆ խոսքեր են: Խորը եւ իմաստուն եւ ուժեղ եւ կամային: Սա քաղաքացու պայքար է` քաղաքացի ունենալու պայքար, քաղաքացու կողմից ու քաղաքացու համար: Նպատակը Լեւոնին իշխանության բերելը չի, նպատակը շատ ավելի ռազմավարական ու շատ ավելի մեծ է:

    Հաղ-թա-նա՛կ, հաղ-թա-նա՛կ, հաղ-թա-նա՛կ:

  6. Irina
    Փետրվար 6th, 2009 at 22:36 | #6

    В точку, Мазд! :)
    Однако, хотелось бы ;) Ну хотя бы для удовлетворения морального.
    По крайней мере, ЛТП искушен властью и образован. А это, согласись, огромный плюс.
    И все же, как бы я не симпатизировала ЛТП, я вовсе его не идеализирую. Ни его, ни кого-либо. Цель - “շատ ավելի ռազմավարական ու շատ ավելի մեծ է”
    И здорово, что он реанимировал и “поднял” столько НОВЫХ молодых, замечательных, грамотных людей. Ведь мы и забыли, что можем..

    Martin khandipenk.

  1. No trackbacks yet.