«Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում էլ ակտիվորեն նախապատրաստվում են հոկտեմբերի 15-ի հանրահավաքին: Իմ նկատմամբ «ոստիկանական» հսկողությունը է´լ ավելի է ուժեղացել: Եթե, ասենք, գնում եմ չիշիկ անելու, արտաքնոցի մոտ ուժեղացված պոստեր են հայտնվում: Եթե զբոսնում եմ, «Կոշ» ՔԿՀ օպերները դիրքավորվում են մոտակա թփերի տակ, ու երբ անզգույշ մի շարժումով խշխշոց են առաջացնում եւ գրավում ուշադրությունս, տուտժե բեղմնավորման շրջանում գտնվող որձ կատուների ձեներ են հանում, կամ էլ` հնդկահավի բլբլոց: Օպերատիվ այս միջոցառումները կանխարգելիչ նշանակություն ունեն. ՔԿՀ ղեկավարությունը վախենում է, թե չլինի` այս ընթացքում քայքայիչ գործունեություն ծավալեմ, իսկ հոկտեմբերի 15-ին բռնեմ` ուղիղ կապ հաստատեմ Մատենադարանի հետ, եւ Սերժիկը հիպերտոնիկ կրիզ ունենա` սրանից բխող բոլոր հետեւանքներով: Ահա նման տխրամած հեռանկարը կանխելու համար «Կոշ» ՔԿՀ վարչակազմը կանխարգելիչ միջոցառումներ է ձեռնարկել: Հոկտեմբեր ամսվա ընթացքում, օրինակ, ինձ չի ընձեռել քարտֆոնից զանգելու եւ ոչ մի հնարավորություն: ՔԿՀ պետի հաստատած ցուցակը կախված է հայտարարությունների տախտակին: Այդ ցուցակում գրված է, թե հոկտեմբեր ամսվա ընթացքում «Կոշ» ՔԿՀ որ դատապարտյալը, ո՞ր օրերին եւ ո՞ր ժամերին պետք է զանգելու հնարավորություն ստանա: Իմ անունը ընդհանրապես չկա: Այսինքն` հոկտեմբեր ամսվա ընթացքում ես քարտֆոնից թեկուզ մեկ անգամ զանգելու հնարավորություն չեմ ունենալու: Բացի այս, «Կոշ» ՔԿՀ օպերները օրվա մեջ մի քանի անգամ խուզարկության են ենթարկում ինձ: Այդպիսի խուզարկություններից մեկը շատ հետաքրքիր ընթացք ունեցավ: Իրենց բոզերից մեկի միջոցով օպերատիվ տվյալ ուղարկեցի, թե իբր գլխարկիս մեջ փաթաթած բջջային հեռախոս եմ պահում: Իրենց բոզը չկռահելով, որ բազմաթիվ խուզարկություններից հոգնած պարզապես կուտ եմ տալիս իրեն` վազեց եւ զեկուցեց ՔԿՀ օպերներին: Շատ չանցած օպերները ինձ շրջափակեցին հենց այն վայրում, որտեղ եւ նախատեսել էի: Պահանջեցին ցույց տալ գլխարկս, որը փաթաթած պահել էի ձեռքիս մեջ: Մի~ գույնս գցեցի, մի~ խառնվեցի իրար, մի~ լեզու եմ թափում օպերներիս առաջ, թե բա` ձեր ցավը տանեմ, ինչ կլինի, մի բուռ հայ ենք, խնայեք ինձ, մի պահանջեք իմ գլխարկի պարունակությունը ցույց տալ, մի կործանեք ինձ: Սրանից օպերների դեմքի արտահայտությունը կտրուկ փոխվեց, նրանք երջանիկ էին. կապիտան Արման Գեւորգյանն, օրինակ, արդեն պատկերացնում էր, թե ինչպես է Սերժիկը «սուրբ Սաշիկ» մեդալ կախում իր դոշից եւ քնքշորեն քաշում թշերը: Իսկ մյուս օպերը` Վալերիկ Մամիկոնյանը իր վրեժը լուծելու ծարավից ճպճպացնում էր բերանը: Իսկ վրեժխնդրության առիթ նա ունի. վերջերս մի առիթով բացատրություն էր վերցնում ինձնից եւ տիտղոսաթերթին պիտի գրեր. «դատապարտյալ Նիկոլ Փաշինյանի բացատրության շարունակությունը»: Այս ընթացքում նրան պարզաբանել էի, որ ոչ թե դատապարտյալ եմ, այլ` քաղբանտարկյալ:
- Հիմա ի՞նչ, բացատրության մեջ ես պիտի գրեմ քաղբանտարկյա՞լ,- հարցրեց նա:
- Բա իհարկե,- համոզված տոնով ասացի ես:
Գրեց` «քաղբանտարկյալ Նիկոլ Փաշինյանի բացատրության շարունակությունը»: Պարզ է, թե հետո ինչ սկանդալ էր եղել ՔԿՀ պետի կաբինետում, երբ վերջինս տեսել էր, որ իր ղեկավարած ՔԿՀ աշխատակիցը պաշտոնական փաստաթղթի մեջ ինձ անվանել է քաղբանտարկյալ: Բացատրության այդ էջը չգիտեմ ուր էին տարել` հատուկ քիմիական մշակման ենթարկել, քաղբանտարկյալը դարձնելով «դատապարտյալ»: Բայց փոփոխությունը չեն կարողացել աննկատ անել, եւ միջամտության հետքերը ակնհայտ երեւում են փաստաթղթի վրա:
Հա, ուրեմն, զույգ օպերներին համոզում եմ, թե բա` մի ստուգեք իմ գլխարկի պարունակությունը, ձեր ցավը տանեմ, մի կործանեք ինձ: Սրանք` երջանկությունից ոգեւորված, թե բա` վարյանտ չկա, պիտի գնանք անվտանգության ապահովման սենյակ: Ճանապարհին էլի լեզու եմ թափում: Չէ որ չէ: Սենյակ մտանք` Մամիկոնյանը Շտիռլիցի ոճով կանգնեց դռան դեմը եւ ձեռքերը խաչեց: Գեւորգյանը նստեց սեղանի մոտ` որպես ավելի մեծ ամբիցիաներ ունեցող: Ի վերջո, փաթաթած գլխարկս դրեցի սեղանին. երկուսով մի հարձակվել են` հո~ չեն քանդում, հո~ չեն քանդում գլխարկը: Բայց այնտեղ, ավաղ, ոչինչ չկար, բացի «սուրբ Սաշիկ» շքանշանի հալվող տեսլականից:
ՆԻԿՈԼ ՓԱՇԻՆՅԱՆ

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ Ավազակապետություն, Բանտային օրագիր, Հումոր