ՈՉ ՈՔ ԻՆՁ ՊԱՐՏԱԿԱՆ ՉԷ
Պատրաստված է Ն. Փաշինյանի` 2011 թ. հունիսի 10 -ին Երեւանի Սարյանի պուրակում ունեցած ելույթի հիման վրա:
Այսօր ոչ միայն Սարգիս Հացպանյանին դիմավորելու օրն է, այլեւ մի օր, երբ Հայաստանում այլեւս չկան քաղբանտարկյալներ: Եվ այս առիթով ընդամենը մի բան եմ ուզում ասել: (…) էս իշխանությունը, ցանկացած իշխանություն պետք է հասկանա, որ Հայաստանի բազմաթիվ քաղաքացիներ պատրաստ են լինել քաղբանտարկյալ, պատրաստ են կրել ցանկացած զրկանք, բայց չեն հանդուրժի ապօրինությունը, չեն հանդուրժի բեսպրեդելը: Նրանք պատրաստ են մինչեւ վերջ պայքարել հանուն Սահմանադրության, հանուն օրինականության: Իսկ երբ գործում է Սահմանադրությունը, երբ գործում է օրենքը, քաղբանտարկյալ լինել չի կարող:
Բանտում, իմացեք, մեզ ուժ է տվել այն զգացողությունը, որ մենք ունենք հազարավոր ընկերներ, ովքեր չեն ընկրկի եւ ցանկացած պահի պատրաստ են լինել քաղբանտարկյալ, հայտնվել բանտում` կողքի խցում, մի ուրիշ խցում: Ու սա է եղել մեզ ուժ տվող ամենակարեւոր ազդակը: Սա է մեզ ազատություն պարգեւած հիմնական գործոնը:
Մեր նախորդ հանդիպման օրն էլ ասացի` մեզնից որեւէ մեկը որեւէ մեկին շնորհակալություն հայտնելու կարիք չունի: Եթե մեզնից որեւէ մեկը համարում է, որ ինքը ուրիշ մեկի համար է ինչ-որ բան արել, ինքը սխալ է մտածում: Կարդալ շարունակությունը …
Հունիսի 10-ը նշանավոր օր դարձավ Երրորդ Հանրապետության պատմության մեջ. մեր երկրում այլեւս չկան քաղբանտարկյալներ: Այս վիճակը հնարավոր դարձավ մի պարզ պատճառով. մինչ բանտերը լցված էին քաղբանտարկյալներով, ազատության մեջ գտնվող տասնյակ ու հազարավոր քաղաքացիներ բարձրաձայն ու հրապարակային արձանագրեցին քաղբանտարկյալ դառնալու իրենց պատրաստակամությունը: Հասկանալի դարձավ, որ Հայաստանի բանտերը ի վիճակի չեն տեղավորել բոլոր ցանկացողներին, եւ բռնության մեքենան փշրվեց այս փաստի արձանագրումից:
Ի. Ստալինը նորակազմ Խորհրդային երկրում բռնակալություն հաստատելիս, հակառակորդներին ոչնչացնելիս` դա բացատրում էր լենինյան գաղափարներով, լենինյան իդեալները պաշտպանելու անհրաժեշտությամբ: Բայց արդյո՞ք Լենինը նկատի է ունեցել հենց այն, ինչ իրագործում է Ստալինը. այս տհաճ հարցին պատասխանելուց խուսափելու համար, ահա, Ստալինը ինքն իրեն վերապահեց Լենինի ծրագրերն ու իդեալները մեկնաբանելու մենաշնորհը…
ՀՀԿ-ի կուսակցական ներկայացուցիչների խուսափողական արձագանքը ընդդիմության հետ երկխոսության հնարավորությանը` լրատվական-վերլուծական դաշտում արդեն իսկ սկսել է արժանանալ որոշ գնահատականների: Բանը հասել է այնտեղ, որ ոմանք դա բնորոշում են որպես Հայ ազգային կոնգրեսի նկատմամբ իշխանության տարած հաղթանակ: Այս առիթով թերեւս արժե հիշել հույն զորահրամանատար Պյուռոսի հայտնի արտահայտությունը, որ նա արել է իր տարած հերթական «հաղթանակից» հետո: «Եւս մեկ այսպիսի հաղթանակ, եւ մենք կորած ենք»,- ասել է մեծարգո Պյուռոսը, ահա այսպիսի դիպուկ կարգախոս ժառանգելով Հայաստանի գործող իշխանությանը:
Կար ժամանակ, երբ «Հայլուրը» եւ պատասխանատու մյուս լրատվամիջոցները ձոն էին երգում իշխանություններին, ռեպորտաժներ պատրաստելով այն մասին, թե ինչպես են նրանք երկիրը օժտել երկնիշ տնտեսական աճերով, վագրի թռիչքներով, թե ինչպես է իշխանության այս կամ այն ներկայացուցիչը հոգ տանում երեխաների, ծերերի, հաշմանդամների, բանվորի, գյուղացու, ուղեւորի, ուսուցչի եւ աշակերտի մասին, ինչպես է վարչախումբը պայքարում կոռուպցիայի եւ տնտեսական անկման դեմ, ինչպիսի հաղթանակներ է տանում արտաքին քաղաքական ճակատներում, ինչպես է Ադրբեջանին պատին դեմ տալիս Ղարաբաղի հարցով բանակցություններում եւ ինչպես է ծաղկեցնում երկիրն ընդհանրապես:
Երբ գրողը հայտարարում է, որ ինքը ոչինչ փոխել չի կարող, իմ աչքում նա դադարում է գրող լինել:
Ա. Թովմասյան.-Բարև՛ ձեզ, շնորհակալ եմ, որ հրավերն ընդունեցիք, այսօր մեր հյուրն է Նիկոլ Փաշինյանը: Պրն Փոաշինյան, բոլորիս հետաքրքրում է Ձեր հետագա գործունեությունը, վստահ ենք, որ կշարունակեք խմբագրի աշխատանքը, նաև քաղաքական գործունեությունը, խնդրեմ:
Որքան հասկացա մամուլի հրապարակումներից, ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի այցը «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկ եւ հանդիպումը ինձ հետ` շատերի համար խորհրդավորության քողով է պատված: Ազատության մեջ հայտնվելու այս մի քանի օրում արդեն հասցրել եմ բազմաթիվ հարցեր ստանալ, թե ինչ ենք խոսել առաջին նախագահի հետ: Հիմա կպատմեմ:
Սիրելի ժողովուրդ,
