ԱԿՑԻԱ Ի ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՆԻԿՈԼԻ
Այսօր Երեւանի Սարյանի արձանին հարող տարածքում տեղի ունեցավ ակցիա` «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Նիկոլ Փաշինյանի դեմ իշխանությունների սանձազերծած հարձակումների, քաղբանտարկյալի անվտանգության ապահովման եւ նրան ազատ արձակելու պահանջներով: Ակցիային մասնակցում էին հայկական մի շարք լրատվամիջոցների ղեկավարներ, խմբագիրներ, լրագրողներ: Ակցիայի ավարտին ընդունվեց հայտարարություն, որը ներկայացնում ենք ստորեւ.
Հայտարարություն
Վերջին օրերին մամուլը պարբերաբար ահազանգում է Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների, հոգեբանական եւ ֆիզիկական ճնշումների մասին, ինչին իշխանության ներկայացուցիչներն արձագանքում են կամ անհամոզիչ հերքումներով, կամ հեգնանքով: Մենք վրդովված ենք մեր գործընկերոջ նկատմամբ հետեւողականորեն իրականացվող այս քաղաքականությունից եւ կարծում ենք, որ «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում նրա անվտանգությունն ապահովված չէ: Մենք պահանջում ենք իշխանությունից ապահովել «Հայկական ժամանակ» թերթի գլխավոր խմբագրի կյանքի անձեռնմխելիությունն ու անվտանգությունը: Պահանջում ենք ստեղծել հատուկ անվտանգության ռեժիմ եւ երաշխավոր կանգնել նրա կյանքի ապահովության համար: Պահանջում ենք նաեւ պատժել եւ կանխել բոլոր այն անձանց ձեռնարկած գործողությունները, որոնք այս կամ այն կերպ ուղղված կլինեն Փաշինյանի անվտանգության դեմ: Պահանջում ենք ազատ արձակել Նիկոլ Փաշինյանին:
1. «Ա1+» հեռուստաընկերություն- Մեսրոպ Մովսեսյան
2. «Armenia Today» լրատվական կայք- Արգիշտի Կիվիրյան
3. «Հետք» թերթ եւ էլեկտրոնային կայք - Էդիկ Բաղդասարյան
4. «Հրապարակ» օրաթերթ- Արմինե Օհանյան
5. «Չորրորդ ինքնիշխանություն» օրաթերթ - Շողեր Մաթեւոսյան
6. «Ժամանակ» օրաթերթ- Արման Բաբաջանյան
7. «168 ժամ» թերթ- Սաթիկ Սեյրանյան
8. ԱԼՄ հեռուստաընկերություն- Տիգրան Կարապետյան
9. «ԳԱԼԱ» հեռուստաընկերություն- Կարինե Հարությունյան
10. «News.am» էլեկտրոնային կայք- Արտակ Եղիազարյան
11. «1in.am» էլեկտրոնային կայք- Գեւորգ Էմին-Տերյան
12. «Epress.am» էլեկտրոնային կայք- Յուրի Մանվելյան, Արմեն Մելիքբեկյան
13. «Lragir.am» էլեկտրոնային կայք- Հայկազն Ղահրիյան
14. «Tert.am» էլեկտրոնային կայք- Նարինե Հովհաննիսյան
15. «Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտե» ՀԿ- Աշոտ Մելիքյան
16. «Լրագրողներ հանուն մարդու իրավունքների» ՀԿ- Ժաննա Ալեքսանյան
Նոյեմբերի լույս 11-ի գիշերը «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում երկու դիմակավորված անձանց կողմից ինձ վրա կատարված հարձակման քննարկումներին հետեւելիս որոշ հարցերի շուրջ պարզաբանմամբ հանդես գալու անհրաժեշտություն զգացի: Ահավասիկ` տվյալ նյութը նման պարզաբանումների շարադրում է:
Եթե անունս Արմեն Հարությունյան կամ Ռազմիկ Զոհրաբյան լիներ` խորը ըմբռնումով կմոտենայի իմ ասածների նկատմամբ կասկածի ցանկացած դրսեւորման: Բայց հիմա ես պատմում եմ դիմակավորված երկու անձանց` «Կոշ» ՔԿՀ-ում ինձ վրա կատարած գիշերային հարձակման մասին, ու որեւէ մեկը իմ ասածը կասկածի տա՞կ է առնում: Էդ ո՞նց, էդ` ո՞վ: Այն, որ Արդարադատության նախարարության անբարոյականի զավակները նման փորձեր անում են` դա հասկանալի է. անբարոյականի զավակ լինելը նրանց գործն է: Բայց ինձ համար հարգելի մարդկանց խոսքում հստակության բացակայությունը վիրավորանք է իմ հասցեին: Սա ասում եմ որպես բարեկամական դիտարկում:
«Բանտային օրագրի» վերջին գլուխը ավարտվում էր այսպես. «(՞)»: Հարցական նշանը դնելիս որեւէ կոնկրետ բան նկատի չունեի եւ նույնիսկ չէի մտածում, թե այսքան շուտ շարունակություն կունենա այն պատմությունը, որի ծագումն ու ընթացքը նկարագրել էի «Բանտային օրագրի» վերջին չորս գլուխներում: Իսկ շարունակությունը ոչ միայն եղավ, այլեւ բավական էկզոտիկ ստացվեց: Նոյեմբերի լույս 11-ի գիշերը, մոտավորապես ժամը 2.30-ին արթնացա ինձ անհայտ պատճառներով: Ծարավ զգացի ու հիշեցի, որ դարակումս մի հատ խնձոր կա: Վերցրի, մի հատ կծեցի, բայց ինչ-որ բան տարօրինակ թվաց, երբ խնձորը դրեցի տեղը եւ անշարժ պառկեցի: Ինչ-որ փսփսոցներ հասան ականջիս, բայց որոշակի ոչինչ չլսեցի: Մեր հանրակացարանի շուրջ 20 դատապարտյալները իրենց տեղերում էին, ենթադրաբար` քնած: Բայց խլրտոց կար, ինչ-որ խլրտոց: Մեկ էլ զգացի, որ երկու հոգի մոտեցան իմ քնելատեղին: Զգացի, որովհետեւ քնելատեղս վարագուրված է, բայց պատուհանին վարագույր չկա, եւ դրսից ներս թափանցող գիշերային լուսավորությունը թույլ է տալիս, որ քնելատեղի բարակ վարագույրի ետեւից ուրվագծեր երեւան: Երկու ուրվագիծ կանգ առան իմ քնելատեղի դիմաց: 
ՀՀ ոստիկանության Երեւանի քաղաքային վարչության ՊՊԾ գնդի հրամանատար Վալերի Օսիպյանի հայտարարությունը` նոյեմբերի 9-ին «Երեւան» հյուրանոցի մոտ տեղի ունեցած միջադեպի կապակցությամբ, խոսուն է բավականաչափ: Օսիպյանն ասում էր, որ եթե ՀԱԿ երիտասարդները գտնում են, որ իրենց խաղաղ ակցիան խոչընդոտող ոստիկանների գործողությունները ապօրինի են, թող ուրեմն օրենքով սահմանված կարգով բողոքարկեն դրանք: Ստացվում է, ուրեմն, որ եթե նոյեմբերի 9-ին եւ 10-ին Երեւանի համանուն հյուրանոցում ԵՄ սեմինար է կազմակերպվում, եւ այդ սեմինարի եվրոմասնակիցների ուշադրությունը ՀՀ-ում քաղբանտարկյալների գոյության փաստի վրա կենտրոնացնելու համար ՀԱԿ ակտիվիստները լուռ ակցիա են կազմակերպում հյուրանոցի դիմաց, ու ոստիկանությունը սկսում է քաշքշել ակցիայի մասնակիցներին, վերջիններս պետք է տեղում դադարեցնեն իրենց միջոցառումը եւ վազեն ՀՀ ոստիկանության պետին դիմում գրելու: Հետո 30-օրյա ժամկետում սպասեն նրա պատասխանին: Ու քանի որ ոստիկանապետը իր գամփռիկների գործողություններում որեւէ ապօրինություն չի տեսնի, ակցիայի մասնակիցները ստիպված պիտի լինեն դիմել առաջին ատյանի կամ վարչական դատարան: 
4. ո՞վ ես դու, ով եմ ես
3. սեպտեմբերի 17
2. Վերահաշվարկ
Հանրությունն, ահա, հերթական տեղեկատվությունն ստացավ «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում իմ դեմ կազմակերպված միջադեպի մասին: Միանգամից ասեմ` լուրը համապատասխանում է իրականությանը, եւ տեղի ունեցածը հարմար առիթ է մինչ օրս «Կոշում» իմ անձի շուրջ տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին ավելի ամբողջական խոսակցություն ծավալելու համար:
Օ¯, պաշտոնական քարոզչությունը տիեզերք է անեզր: Դարակազմիկ այս միտքը, ավելի ճիշտ` մտքերի այս ձեւակերպումը ծնվեց, երբ պառկած «ռադիոլուր» էի լսում: Աչքս համարյա կպած էր, ուստի չեմ հիշում, թե այդ ինչ համաժողով էր կազմակերպված Հայաստանում, որտեղ ելույթ էր ունենում «վարչապետ» Տիգրան Սարգսյանը: Բայց երբ սկսեց խոսել, քիչ մնաց մահճակալից ընկնեի, թուքս կատիկս թռավ. մեռնում էի կարճ ասած: Իսկ վարչապետ կոչվածը լացացնում էր ուղղակի: Ասում է` գիտե՞ք, ինչ է ասում: Ասում է` արտագաղթը Հայաստանից նվազել է, որովհետեւ կառավարությունը որդեգրել է սոցիալական քաղաքականություն: Այսինքն` մարդիկ սկսել են լավ ապրել ու էս վերջերս արդեն փաթթած ունեն արտագաղթը: Էդ համաժողովը, որում ելույթ էր ունենում, միջազգային էր կամ նման մի բան: Համենայնդեպս` ռուսերեն էր խոսում: Ասում է` մարդիկ զարմանում են, թե ինչպես, այդ ինչպես է Հայաստանի կառավարությանը հաջողվել այսքա~ն կարգավորված երթեւեկություն ունենալ: 
2008 թվականի փետրվարի Ազատության հրապարակի կարեւորագույն սիմվոլներից մեկը խրձերով, տոպրակներով, կիլոներով հարթակ բերվող ՀՀԿ եւ ԲՀԿ կուսակցական տոմսերն էին: Այդ կուսակցությունների նոմինալ անդամ հանդիսացող քաղաքացիները իրենց կուստոմսերը հավաքում եւ հանձնում էին Համաժողովրդական շարժման հարթակում գտնվողներին, այդպիսով իրենց դուրս դնելով այդ կուսակցություններից: Բայց դա ամենեւին էլ կուսակցության շարքերից դուրս գալու սովորական մի որոշում չէր, այլ նման քայլի դիմող քաղաքացիների` սեփական ազատության հանկարծահաս գիտակցում: Կուսակցական տոմսերից այսպիսի դեմոնստրատիվ հրաժարում մեկ էլ ԽՍՀՄ փլուզման տարիներին էր արձանագրվել, եւ նմանությունը այստեղ միայն ձեւական չէ: ՀՀԿ-ԲՀԿ-ն վեր են ածվել Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության, բայց, ի տարբերություն վերջինիս, չունեն թեկուզ նոմինալ կամ դեկլարատիվ բարձր իդեալներ: 
ԱՄՆ դեսպանատան տարածած հայտարարությունից հետո, որով դեսպանատունը հերքում էր փոխնախագահ Ջո Բայդենին վերագրվող պնդումը, թե Սերժ Սարգսյանն է իրենց խնդրել չթեժացնել Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը` հայ-թուրքական երկխոսությունը չխաթարելու համար, հայ հանրությունը երկու մասի կբաժանվի: Մի մասը կհավատա, որ Սերժ Սարգսյանը նման խնդրանքով հանդես է եկել, մյուս մասը չի հավատա, եւ սոցիալական ցանցերում այս կապակցությամբ թեժ բանավեճ կծավալվի: Իրականում, սակայն, բանավեճի թեմա չկա, եւ ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանը նման խնդրանքով դիմել է ամերիկյան կողմին: Ի՞նչ է նշանակում, եթե ոչ այդպիսի խնդրանք, 2009 թվականի ապրիլի 23-ին, այսինքն` Բարաք Օբամայի առաջին նախագահական ապրիլի 24-ի նախաշեմին, Հայաստանի եւ Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարարությունների տարածած համատեղ հայտարարությունը` հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման ճանապարհային քարտեզ ստորագրելու մասին: 
Տրամաբանությունը, փաստորեն, հետեւյալն է. Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի ազգային հանձնաժողովը պետք է ուսումնասիրի «Ա1+»-ի եւ «Արմնյուզի» ներկայացրած ծրագրերը եւ որոշի, թե ում է տրամադրում մրցույթի հանված հեռուստահաճախականությունը: Ստացվում է, որ այդ հաճախականությանը պետք է տիրանա լավագույն ծրագիր ներկայացրած ընկերությունը: Բայց ի՞նչ է նշանակում լավագույն ծրագիր. Վասյուկի ավանի բնակիչներին թվում էր, թե Օստապ Բենդերի ծրագիրը Նյու Վասյուկիի մասին լավագույնն է աշխարհում, եւ նա իրենց բնակավայրը դարձնելու է աշխարհի կենտրոն, մինչեւ չհասկացան, որ դա սովորական խաբեություն է: Մոտավորապես նույն վիճակն է նաեւ «Արմնյուզի» պարագայում: Ես չգիտեմ, թե կոնկրետ ի՞նչ ծրագիր է ներկայացրել այս հեռուստաընկերությունը 2010 թվականի ընթացիկ մրցույթին, բայց գիտեմ, թե ինչ ծրագիր է ներկայացրել նախորդ մրցույթին եւ «Ա1+»-ին «հաղթելով» ու հեռուստատեսային կապուղի ստանալով` ինչպես է այն իրագործել: 
Նկատելի է, նույնիսկ անզեն աչքով է նկատելի, որ ժամանակը անշեղորեն քաղաքակրթում է §«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ ագիկ Ծառուկյանին: Հիմա նա սափրագլուխների ուղեկցությամբ չի ներխուժում «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի խմբագրություն եւ պատանդ չի վերցնում այնտեղ գտնվող անձանց: Ոչ էլ նույնիսկ պայթեցնել է տալիս խմբագրության դիմաց կայանված «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենան: Հիմա նա ուսանողների ցույց է կազմակերպում «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի խմբագրության առաջ: Քաղաքակիրթ է ապրում մարդը: Կոշիկի չոտկը, ինչպես ասում են` առանձին, ատամինն էլ, երեւի արդեն կռահեցիք, առանձին: Լեզուս արդեն նույնիսկ չի պտտվում գրեմ Դոդի Գագո: Ինչպես կարելի է նման բան գրել ուսանողների նորահայտ հեգեմոնի մասին, որը նոր ճաշակ եւ մշակույթ է ձեւավորում ուսանողության շրջանում: Հեռու չէ, ամենեւին հեռու չէ այն ժամանակը, երբ ուսանողները դասի կգնան սիֆտակ կոժի կուրտկաներով, բաց գալուբոյ շալվարներով, սիֆտակ սաբոներով` վրան էլ ռոզովի մարգարիտկեք նկարած: 
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության ամենակարեւոր համակարգային հետեւանքը օլիգարխների եւ օլիգարխիայի գոյացումն էր: Հոկտեմբերի 27-ից առաջ Հայաստանում օլիգարխներ չկային. ներկայումս որպես այդպիսին հանդես եկող անձինք համեստ էին եւ նույնիսկ վախվորած: 1998թ. իշխանափոխությունից հետո առաջացած խառնաշփոթը «Միասնություն» դաշինքի ձեւավորման արդյունքում վերացավ, եւ կարճատեւ դադարից հետո իշխանությունը վերստին քաղաքական բնույթ ստացավ: Այդ իշխանությունը կենտրոնացած էր Կարեն Դեմիրճյան-Վազգեն Սարգսյան հզորագույն տանդեմի ձեռքում, որը, վայելելով ժողովրդի վստահությունը` ոչ քաղաքական տարրի աջակցության կարիքը չուներ ի բնե: Հոկտեմբերի 27-ից հետո, ըստ այդմ, քաղաքական վստահության բուրգը փլուզվեց, եւ իշխանության` Ռ. Քոչարյան-Ս. Սարգսյան թեւը, հասկանալով, որ երբեւէ չի կարողանալու ժողովրդի վստահությանն արժանանալ, ձեռնամուխ եղավ օլիգարխիայի ձեւավորմանը: Օլիգարխիա` նշանակում է քչերի իշխանություն: Այսինքն` մարդկանց փոքր խումբը իր ձեռքն է հավաքում շատերին` ժողովրդին պատկանող իշխանությունը եւ այն կիրառում սեփական քմահաճույքին համապատասխան: 
