ԱՌԿԱԽՎԱԾ ՀԱՐՑԵՐԻ ԵՎ ԱՊԱԳԱՅԻ ՄԱՍԻՆ
Քաղաքական տարին կիսվեց արդեն, եթե ոչ օրացուցային, գոնե բովանդակային առումով: Կիսամյակի համար նախատեսված եւ նույնիսկ չնախատեսված իրադարձությունները տեղի են ունեցել եւ ինչ-որ առումով շրջափուլ է ավարտվել, եթե չասենք դարաշրջան: Մտածելու, վերլուծելու, անելիքների մասին հստակ ձեւակերպումներ անելու ժամանակ է: Բայց մինչ այդ, ինչպես խոստացել եմ, նախ պետք է անդրադառնամ մի քանի թեմաների, որոնց սովորական պայմաններում պիտի անդրադարձած լինեի՝ մեկ, երկու, երեք, նույնիսկ չորս ամիս առաջ: Բայց նրբությունների ու նենգությունների դիտարկումը դեռ այդ ժամանակներում` ինձ համոզեցին, որ դրա ժամանակը չի հասունացել, քանզի խոսելուս նպատակը ապագան է ու ոչ անցյալը:
Անկեղծ ասած՝ գոհ եմ, որ այդ հարցերի շուրջ դադար եմ վերցրած եղել, որոշակի շրջանակների երեւակայությանն անարգել թեւածելու հնարավորություն տալով: Հիմա թերեւս ժամանակն է հստակ սահման քաշել երեւակայության եւ իրականության միջեւ: Դա ինչ-որ առումով անցյալի եւ ապագայի սահման է:





Մարտի 1-ին եւ դրանից հետո պաշտոնական լրատվությանը հետեւող մարդիկ միայն մի եզրակացություն կարող էին անել. մարտի 1-ին Երեւանի Մյասնիկյանի արձանի մոտ հավաքվածները ոստիկանության ցեղասպանության փորձ էին իրականացնում: Իսկապես ահասարսուռ տեսարաններ էին դուրս հորդում հեռուստատեսային էկրաններից, թե ինչպես ինչ-որ զինված խմբեր ավտոբուսների ետեւից կրակում էին խեղճ ոստիկանների վրա, նրանց վրա նռնակներ շպրտում:


