ԵԹԵ ԱՊՊԱ, ԱՊԱ ՊԱՊԱ
Ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցը երեկ կանգնեցրել է մեր թղթակցի ավտոմեքենան եւ նրանից հարցրել, թե ինչու ԱՊՊԱ չունի: Թղթակիցը ասել է, որ ունի, պարզապես պահում է մեքենայի դարակում: «Բա ինչու՞ չես կպցնում»,- հարցրել է ոստիկանը: «Լավ եմ անում»,- պատասխանել է թղթակիցը: «Ոնց թե` լավ ես անում»,- զարմացել է ոստիկանը: «Բա ՀՀ ոստիկանապետն ինչու՞ չի կպցնում»,- հակադարձել է թղթակիցը: «Անպայման կպցրու»,- հորդորել է ոստիկանը: «Չեմ կպցնելու` մինչեւ ոստիկանապետ Վովա Գասպարյանը չկպցնի»,- պատասխանել է թղթակիցը: Այս պատմությունից հետո եկել էր խմբագրություն` սիրտը կախ: Կասկածում էր` ճի՞շտ է արել, թե ոչ: «Եթե օրինապահ քաղաքացի ենք, առաջինը մենք, չէ՞, օրենքը պիտի պահենք»,- հարցնում էր նա:
Այո, իհարկե, եթե օրինապահ քաղաքացի ենք, եթե օրենք ենք քարոզում, առաջինը մենք պետք է օրենքը պահենք: Ու մեր թղթակցին ասացի, որ իր արարքով ու պահվածքով նա պահպանել է օրենքը, պաշտպանել է օրինականությունը: Սա, ի դեպ, ենթագիտակցորեն հասկացել է նաեւ Ճանապարհային ոստիկանը եւ չի տուգանել մեր թղթակցին: Կարդալ շարունակությունը …
Անկեղծ ասած, չէի ուզում գնալ Թիֆլիս: Հավես չկար: Ամանորյա ոչ աշխատանքային օրերին` երկարատեւ ընդմիջումից հետո տանը բազմոցին թավալ տալը երանություն էր թվում: 
Ապրող քաղաք. սա է այսօրվա Թբիլիսիի իմ բնորոշումը, եւ դրան հասա` փորձելով գտնել հարցի պատասխանը, թե ինչն է այսքան գրավում ինձ այդ քաղաքում: Թբիլիսին ապրում է, քաղաքում մթնոլորտ կա, քաղաքը շնչում է եւ քեզ շնչելու անսահմանափակ հնարավորություն տալիս: Դա մի քաղաք է, որ ունի պատմություն, հպարտանալ գիտե իր պատմությամբ եւ դեմքիդ ճչում է, որ ինքն ունի ապագա: Ունի, թե չունի` տվյալ պահին էական չէ, Թիֆլիսը մի քաղաք է, որ ճառագում է վստահությամբ` սեփական ապագայի նկատմամբ: Եւ դա ասված է, ասված է քաղաքաշինության լեզվով, որ լեզուներից ամենաազդեցիկն է, որովհետեւ մտածողություն է կերտում, կուլտուրա, կանոն եւ կարգ:
2011-ը ինձ համար անցումային տարի ստացվեց: Տարվա կեսը բանտում էի, մյուս կեսը` ետբանտային ադապտացիայի շրջանում: Երեւի մի քսան օր է, որ երազումս «Արթիկ» ՔԿՀ մենախուցս չեմ տեսնում:
ՌԴ ԿԸՀ նախագահ Չուրովը զանգում է Պուտինին: «Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ, երկու լուր ունեմ. մեկը` լավ, մյուսը` վատ»,- ասում է նա: «Սկսիր լավից»,- հրահանգում է Պուտինը: «Ձեզ ընտրել են»,- զեկուցում է Չուրկինը: «Իսկ ո՞րն է վատը»,- հետաքրքրվում է Պուտինը: «Ձեր օգտին ոչ ոք չի քվեարկել»,- ասում է Չուրկինը: Այս անեկդոտը երեկ եմ լսել` ինտերնետում, հայտնի երգիծաբան Միխայիլ Զադորնովի կատարմամբ:
«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը հերթական մրցանակը ստացավ, որը կոչվում է «2011 թվականի ամենահամերաշխ մարդ»:
Երեկ Մոսկվայում տեղի ունեցած ՀԱՊԿ Հավաքական անվտանգության խորհրդի նիստում աննախադեպ որոշում է կայացվել: Անդամ երկրները (Ռուսաստան, Ղազախստան, Բելառուս, Տաջիկստան, Ղրղզստան, Հայաստան, Ուզբեկստան) համաձայնության են եկել, որ իրենց տարածքում ՀԱՊԿ անդամ չհանդիսացող երկրների զինված ուժեր կամ ռազմական օբյեկտներ տեղակայելու համար պետք է ստանան Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպության անդամ բոլոր երկրների պաշտոնական համաձայնությունը: Այս մասին հայտարարել է Հավաքական անվտանգության խորհրդում նախագահող երկիր Ղազախստանի ղեկավար Նուրսուլթան Նազարբաեւը, ընդգծելով, որ որոշումը կայացվել է միաձայն: Սա նշանակում է, որ դրան կողմ է արտահայտվել նաեւ Սերժ Սարգսյանը, որ ինչպես հայտնի է` երկօրյա այցով գտնվում էր Մոսկվայում: Երեկ տարածված առաջին լրատվությունից այնքան էլ հասկանալի չէր, թե ինչ իրավական ձեւակերպում է ստացել այս համաձայնությունը: Դա ուղղակի Հավաքական անվտանգության խորհրդի որոշու՞մ է, թե միջպետական բազմակողմ պայմանագիր: Տվյալ հարցը էական է հետեւյալ իմաստով. արդյո՞ք այդ համաձայնությունը որեւէ կերպ պետք է վավերացվի Հայաստանի խորհրդարանում, եւ արդյոք դրա սահմանադրականությունը պետք է քննի ՀՀ Սահմանադրական դատարանը: Սա կարեւոր է, որովհետեւ վերը նշված որոշման լրատվական բովանդակությունն արդեն իսկ կասկածներ է հարուցում եւ հիմքեր տալիս ենթադրելու, որ այն հակասում է ՀՀ Սահմանադրությանն ու ինքնիշխանության սկզբունքին: 
Հյուսիսային Կորեայի բռնապետ Կիմ Չեն Իրը եւ Չեխիայի դիսիդենտ-նախագահ Վացլավ Հավելը գրեթե միաժամանակ մահացան: Երեկ ինտերնետում կարելի էր տեսնել կադրեր երկու մահերին մարդկանց առաջին արձագանքի մասին: Չեխիայում մարդիկ լուռ մոտենում եւ ծաղկեփնջեր էին դնում, մոմեր վառում Վացլավ Հավելի տան մերձակայքում կամ նրա հետ կապված որեւէ այլ վայրում, իսկ Հյուսիսային Կորեայում դպրոցականներ, բանվորներ, ուսանողներ` զինվորական շարքով կանգնած լացում-ողբում-հեկեկում էին առաջնորդի կորստյան կապակցությամբ: Կարելի է ասել, որ Չեխիայում մարդկանց ռեակցիան անկեղծ է, Հյուսիսային Կորեայում` շինծու. բայց սա պարզունակ մոտեցում կլինի: 
Մարտի 1-ի գործով տխրահռչակ դատախազ Կորյուն Փիլոյանը` 2011թ. դեկտեմբերի 12-ի ոչ պակաս տխրահռչակ ասուլիսում հիմնավորել էր «Չերյոմուխա-7» զինատեսակով 2008 թվականի Մարտի 1-ին Գոռ Քլոյանին, Տիգրան Խաչատրյանին, Արմեն Ֆարմանյանին սպանած ոստիկաններին բացահայտելու «անհնարինությունը»: Հիշեցնենք, որ ստույգ հայտնի է, որ այդ 2008թ. Մարտի 1-ին «Չերյոմուխա-7» կիրառել են չորս ոստիկաններ, ու հիմա, փաստորեն, Հատուկ քննչական ծառայությունը չի կարողանում բացահայտել, թե այդ չորսից ով կամ ովքեր են դարձել երեք անձանց սպանության հեղինակ. ամենակարեւոր հիմնավորումն այն է, որ «Չերյոմուխա-7»-ի փամփուշտը նույնականացման չի տրվում, եւ հնարավոր չէ պարզել, թե զոհերից յուրաքանչյուրին խոցած գնդակը ո՞ր հրացանից է արձակվել. «Ի՞նչ անեն, հո չորսին էլ չե՞ն դատելու: Երեք զոհերին, որոնք «Չերյոմուխաների» արդյունքում են զոհվել, չորս ոստիկաններ են կրակել, այսինքն` եթե ամեն մեկը մեկին է սպանել, գոնե մեկն անմեղ է, ավելին` կարող էր մեկը, չէ՞, երեքին կրակել, ի՞նչ անենք, դնենք` չորսը մարդու դատենք, ասենք` ոնց էլ լինի, մեղավորը դրանց մեջ կլինի՞»,- գործը բացահայտելու անհնարինությունը հիմնավորել էր Փիլոյանը: 
2008 թվականի իրադարձություններից հետո, որպես Շառլ Ազնավուրի երկրպագու, կարելի է ասել, մահամերձ էի: Ինձ համար անհասկանալի էր, խորապես անհասկանալի, թե ինչպես կարող է Շառլը անարձագանք թողնել Երեւանի կենտրոնում տասը քաղաքացիների սպանությունը: Չէ՞ որ նա, այնուամենայնիվ, Շառլ Ազնավուրն է եւ ոչ թե Մարտին Վարդազարյանը: Ինձ համար առավել անհասկանալի էր, թե ինչպես կարող է Շառլը այդպես անթաքույց լոբբինգ անել մարդասպան ու կոռումպացված իշխանություններին: Չէ՞ որ նա Շառլ Ազնավուրն է եւ ոչ թե Արմեն Սարգսյանը:
2008թ. Մարտի 1-ի գործի քննչական-դատախազական ներկայացուցիչները նախորդ օրը ասուլիս արեցին ու կրկին ոչինչ չասացին այս գործի ամենակարեւոր դրվագներից մեկի մասին: Մոռացան, մոռացել են արդեն երկուսուկես, երեք տարի, մոռացել են բոլորը, ոչ ոք չի հիշում, ոչ ոք չի հիշեցնում, մինչդեռ ամեն ինչ հենց այդտեղից է սկսվել կամ գուցե թե այդտեղից պետք է սկսել գործի բացահայտումը:
Ռուսաստանի պետական դումայի ընտրությունները, կամ ավելի ճիշտ` դրան հաջորդած իրադարձությունները գլոբալ նշանակություն ունեն եւ որոշակիորեն կազդեն աշխարհքաղաքական հետագա զարգացումների վրա: Այդ ազդեցության չափը հիմա դեռեւս դժվար է կանխատեսել, բայց ուրվագծել ազդեցության մեխանիզմը` հնարավոր է: Հարկավոր է, սակայն, նախ հասկանալ, թե դեկտեմբերի 4-ի ընտրություններից հետո ինչ է փոխվել Ռուսաստանում: Իսկ փոխվել է հետեւյալը. պուտինյան վարչակարգը, որ Ռուսաստանում իշխում է շուրջ տասը տարի, մինչեւ օրս չի ունեցել լեգիտիմության խնդիր, բայց հիմա արդեն ունի:
Սամվել Նիկոյանի ԱԺ նախագահի պաշտոնում հայտնվելու թեման, անկեղծ ասած, սպառված էի համարում` մինչեւ երեկ կեսօր: Կեսօրին, սակայն, աչքովս ընկավ Նիկոյանի կենսագրությունը, որ նրա ԱԺ նախագահ դառնալու օրը պաշտոնապես լրատվամիջոցներին է ուղարկել Ազգային ժողովի հասարակայնության հետ կապերի եւ լրատվության վարչությունը:
